Hayatta en acı günlerden bir tanesini yaşadım 31 Mart gece yarısı tam saat 03.00 de biricik babamı kaybettik.
Bu güne kadar genç , yaşlı bir çok kişinin vefat haberini aldım , onlar içinde üzüldüm ve yakınlarıyla beraber acılarını paylaştım.
Ama baba kaybı ailenin temel direğinin kaybı , artık sadece fotoğraflarda , videolarda ve hatıralarda kalması tarifsiz bir acı.
Babam benim için çalışmanın ve çalışkanlığın sembolü , 86 yaşında vefatından 5 gün öncesine kadar 60 seneden beri kopamadığı iş yerine giden hastanede yatarken bile oradaki işleri takip etmeye çalışan biriydi.
Babam benim için kanunsuz hiç bir iş yapılmamasını her defada tembihleyen dürüst birisidir .
Babam benim için herşeyin zamanında yapılması ve geçiktirilmemesini öğreten kişidir.
Babam benim için benim sağlığımı benden önce düşünen kişidir ,senelik sağlık kontrollerimi sık sık hatırlatıp sonuçlarını sıkı sıkı takip eden biriydi.
Babam benim için hayatı yaşamayı seven , giyinmeyi seven , kaliteyi seven biridir ,bir kaç ay önce bile evdeki temizlik izin gününe denk geldi diye evden uzaklaşmak için Heybeliada'ya gidip balık restaurantında kendine ziyafet çekip keyif alan birisiydi ( hatta bu olayı öğrendiğimde " baba keşke bana da söyleseydin , şöyle karşılıklı birer kadeh içerdik dediğimde , seninle de yaparız " demişti ) .
Babam benim için son yıllarda bayramlarda tatili bile bana düşündürmeyen onlarla bayram geçirmenin keyfini veren birisidir .
Şu anda başımızın tacı biricik annemizle hayatımız devam ediyor . Annecim biriciğim onunla zaman geçirmek en büyük keyif aldığım anların başında gelmekte. Geçireceğimiz uzun senelere diyerek bu uzun yazımı noktalıyorum.
Sağlıcakla kalın.
